دیگه خیلی دلم واسه کلاس 2 داشت تنگ میشد و بهونه های روزهای گذشته هرجوری بود منو کشوند اینجا تا بنویسم. منتها این نوشته با نوشته های قبلی فرق داره؛ بدون متن اولیه نوشتن و بدون دوباره خوندن و بدون هیچ ویرایش و هیچ ...
این چند وقته خیلی میخواستم واسه خودم بنویسم! اما هر دفعه که می خواستم بیام سراغ نوشتن، یه چیزی میشد که "باید" از خودم رد میشدم! ... این دفعم شاید نشه که زیاد { از / برای } خودم بنویسم...
بازم زمان اعلام نتایج؛ چقدر عشق کردم وقتی اخبار خوش مربوط به رتبه های دو و سه رقمی بچه هارو یکی یکی میشنیدم ! و چقدر برام سخت بود تحمل شنیدن رتبه ی اونایی که خوب نتونسته بودن نتیجه بگیرن...
و داغ دل خودم که بسی بسیار تازه شد ! ...
اینجور روزا، روزای خیلی بدین! شادی و غم آدما تو هم میفته! نه میشه درست با اونی که ناراحته، بود، نه میشه واسه اونی که خوشحاله، از ته دل خوشحالی کرد !
از داغ تازه شده ی دل من و خوشی و ناراحتی کنکوری ها میگذریم،
.
.
.
.
همیشه، شک رو دوست داشتم! یه حس تشویش خاصی به آدم میده؛ زیر سوال بردن همه چیز؛ همه تفکرات و عقاید و ... ( کاری که استادش آقای خطیبیه )
ولی؛ این دفعه فرق داشت ! تردید خوبی رو تجربه نکردم! بهم "خیلی" سخت گذشت! تحمل کردم؛ تحمل کردم؛ تحمل کردم تـــــــــــا تردیدم به یقین تبدیل شد و چقدر برام قشنگه این یقین...
تصمیمو گرفتم! این دفعه نمیخوام دیگه مثه قبلا آروم و بی سر و صدا، مظلوم و بی هیچ خواسته ای باشم! ( تنها تقصیری که شاید "من" داشتم ! آره! "من" ! )

"من"، خالی از عاطفه و خشم
خالی از خویشی و غربت
گیج و مبهوت بین بودن و نبودن...
عشق، آخرین همسفر من
مثله تو، منو رها کرد
حالا دستام مونده و تنهاییه من...

دیگه نمیخوام حتی تنها تقصیری رو هم که داشتم، داشته باشم! دیگه نمیخوام ساکت بمونم! میخوام حرف بزنم! میخوام فریاد بزنم! میخوام عاشق باشم...